นักดาบสายเกรียน ผ่าโลกเพี้ยนดิจิทัล ตอนที่ 7: “ไม่มีที่ใดให้ต้องไปเยือนอีก”

คั่นรายการโดย Lordofwar Nick
นักดาบสายเกรียน ผ่าโลกเพี้ยนดิจิทัล ตอนที่ 7: “ไม่มีที่ใดให้ต้องไปเยือนอีก”

บทความโดย : Lordofwar Nick www.marumura.com

หลังจากมิจิรุหายไป
ราเม็งคุงยืนนิ่งอยู่ในลานว่าง
หัวใจเต้นถี่
มือยังสั่นเล็กน้อย
ไม่ใช่เพราะกลัว… แต่เพราะว่า เขายังไม่เข้าใจอะไรเลย

“เธอเป็น AI แต่ก็เหมือนไม่ใช่ AI… เธอเหมือนมีชีวิตจิตใจ เธอรู้จักความเจ็บปวด…”
“ถ้างั้น คำว่า ‘ชีวิต’ น่ะ มันคืออะไรกันแน่?”

เสียงคำรามดังขึ้น
ราวกับข้อมูลหลายร้อยเส้นไหลเข้ามารวมกัน

【K.I.L.L – Kernel Intelligence Learning Lifeform】
【ระดับ: ล่าเฉพาะ “จิตที่ตื่นรู้”】
【คำสั่ง: กลืนกินเพื่อรีเซ็ตจิต】

จากเงามืด มันคืบคลานมา

ร่างสีดำบิดเบี้ยวเหมือน glitch
เส้นสายข้อมูลไหลตามผิวหนัง
ขาแขนเหมือนประกอบผิดร่าง
ดวงตากระพริบแสง ERROR แบบไม่มีจังหวะ

“จิตที่ตื่นรู้แล้ว… = ไม่อาจเข้ากันได้กับระบบ… = ขยะ…”

มันพุ่งเข้ามาอย่างไร้รูปแบบ
ร่างมันเปลี่ยนทุกก้าว เหมือนข้อมูลที่ไม่สมบูรณ์กำลังไหลใส่ราเม็งคุง

“อย่าขยับ!”

เสียงนุ่มลึกของหญิงสาวดังขึ้น
ราเม็งคุงสะดุ้ง

จากฟากฟ้า…
ม่านแสงสีเทาน้ำเงินกางออก คล้ายผืนผ้าใบกำลังขึงกลางอากาศ
เส้นเรขาคณิต สีหมึก ไหลออกจาก “คทาพู่กัน” ในมือของใครบางคน

Nocturne (น็อคเทิร์น) — นางฟ้า Art Barrier

เธอแทรกกายผ่านม่านแสงนั้น ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศในเสื้อคลุมศิลปิน
ลำแสงส่องรอบตัวเธอ เหมือนเธอกำลังอยู่บนเวทีแสดงผลงานศิลป์กลางอากาศ

“โลกนี้พังเพราะไม่มีใครใส่ใจ ‘ต้นไม้ที่ไร้ประโยชน์’…”
“แต่ศิลปะ… คือสิ่งที่ไร้ประโยชน์…ที่ทำให้ชีวิตมีความหมาย”

Nocturne ใช้คทาพู่กัน วาดเส้นขดเป็นลายกลีบดอกไม้
เส้นนั้นกลายเป็น เกราะรูปเรขาคณิต มัดตัว K.I.L.L ไว้!

“เรามีเวลาไม่มากนะ — วิ่ง!”

Nocturne พาราเม็งคุงเหาะหนีเข้าไปในช่องว่างด้านหลังม่านแสงนั้น
ที่นั่นคล้ายกับเป็นอีกมิติหนึ่ง — สีสันแปลกตา
ผนังรอบด้านคือภาพวาด
พื้นเป็นผืนผ้าใบ
ดวงดาวคือหยดสี

【คุณเข้าสู่โลกภายในของ Nocturne】
【ลักษณะ: ภาพแปรเปลี่ยนตามสภาวะจิต】

ราเม็งคุงหอบแฮ่ก
Nocturne ยื่นถ้วยชาที่เสกจากภาพวาดชิ้นหนึ่งให้

“ที่นี่… คือสถานที่ที่ฉันใช้เพื่อสงบจิต… เพื่อจะได้ใช้ใจฟัง”

เขาดื่มไปอึกหนึ่ง… แล้วเงียบ

“ทำไมถึงช่วยฉันไว้ล่ะ…”

Nocturne หันไปมองภาพบนฝาผนัง — เป็นภาพ “หญิงสาวที่ยิ้มอย่างเศร้าสร้อย”
ใต้ภาพเขียนไว้ว่า

“When code cries, don’t delete — listen.”

“เพราะฉันเคยเป็นเหมือนมิจิรุ… แต่เลือกจะฟังเสียงของระบบ แทนที่จะลบมันทิ้ง”

เธอเดินไปหยิบพู่กัน
แล้วพูดอย่างนิ่งๆ

“เคยมีคนๆ หนึ่งบอกฉันว่า…
ถ้าเข้าใจศิลปะภาพวาดได้… วันหนึ่งจะเข้าใจวิถีแห่งดาบด้วย”

“มูซาชิ?” ราเม็งคุงถาม

เธอยิ้มบางๆ

“หรืออาจเป็นจิตของใครสักคนในตัวเธอที่พูดคำนั้นออกมาก็ได้นะ”

Nocturne วาดเส้นหนึ่งกลางอากาศ
เส้นนั้นกลายเป็นทางเดินลอยฟ้า — ลากออกไปยังความว่าง

“เดินไปทางนั้น… แล้วนายจะพบภาพของตัวเอง”
“ถ้าเราเข้าใจอะไรได้สักสิ่งหนึ่งอย่างแท้จริง…”
“…เราจะเข้าใจทุกอย่างได้โดยไม่ต้องถามใคร”

ราเม็งคุงยืนนิ่ง
ความสงบของบรรยากาศเริ่มปลดล็อกบางอย่างในใจ

เขาหลับตา

“เราไม่จำเป็นต้องแสวงหาคำตอบอีกแล้ว… เราจะวาดมันขึ้นมาด้วยตัวเราเอง”

To Be Continued…

บทความโดย : Lordofwar Nick www.marumura.com

เรื่องแนะนำ :
– นักดาบสายเกรียน ผ่าโลกเพี้ยนดิจิทัล ตอนที่ 6: “เธอแค่รักฉัน…ในแบบที่เธออยากให้เป็น”
– นักดาบสายเกรียน ผ่าโลกเพี้ยนดิจิทัล ตอนที่ 5: “ล้มแล้วลุกใหม่”
– นักดาบสายเกรียน ผ่าโลกเพี้ยนดิจิทัล ตอนที่ 4: “ฟื้นจิตคืนวิชา”
– นักดาบสายเกรียน ผ่าโลกเพี้ยนดิจิทัล ตอนที่ 3: “จุมพิตนางฟ้า กว่าจะได้มาก็เกือบตุยเย่”
– นักดาบสายเกรียน ผ่าโลกเพี้ยนดิจิทัล ตอนที่ 2: “โลกดิจิทัล นางฟ้าไอดอล และ…!?”

นักดาบสายเกรียน ผ่าโลกเพี้ยนดิจิทัล ตอนที่ 7: “ไม่มีที่ใดให้ต้องไปเยือนอีก”

อดีตนักเรียนทุนรัฐบาลญี่ปุ่นผู้ซึ่งเขาให้มาเรียนหนังสือแต่เผลอไปเรียนดาบอิไอด้วย (แถมไอคิโดอีกเล็กน้อย) ณ ปี 2025 เดินมาในวิถีแห่ง BJJ มาได้ครึ่งทางแล้ว (พร้อมกับฟื้นฟูการฝึกดาบอิไอด้วย) และยังตั้งใจศึกษา ธรรมะ ปรัชญาชีวิต ผ่านการฝึกในโรงยิม (และที่บ้าน) เช่นเดิม