วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2566 Guinness World Records ออกประกาศอย่างเป็นทางการ
ชื่อที่ถูกบันทึกลงในประวัติศาสตร์โลกคือ บุญฉลอง ภักดีวิจิตร หรือ “อาหลอง” ผู้กำกับและผู้สร้างละครชาวไทย ในฐานะผู้กำกับฝ่ายชายคนแรกและคนเดียวในโลกที่มีอายุมากที่สุด ณ วันที่บันทึกสถิติคือ 90 ปี 297 วัน และยังคงสร้างงานอย่างต่อเนื่อง
ไม่มีใครในโลกทำแบบนี้ได้ นั่นคือความจริง
เริ่มต้นจากครอบครัวที่มีเลือดภาพยนตร์ไหลอยู่
ฉลอง ภักดีวิจิตร เกิดวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2474 ที่กรุงเทพมหานคร เติบโตมาในครอบครัวที่ผูกพันกับวงการภาพยนตร์โดยตรง พ่อเป็นผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ และคุณอาเป็นทั้งผู้ถ่ายภาพและผู้กำกับ สิ่งที่เด็กชายคนนี้สัมผัสตั้งแต่เล็กจึงไม่ใช่ตำราเรียน แต่คือกลิ่นของฟิล์ม เสียงกล้อง และบรรยากาศกองถ่ายที่ไม่มีโรงเรียนไหนสอนได้
เขาสำเร็จการศึกษาระดับเตรียมอุดมศึกษาปีที่ 2 จากโรงเรียนอำนวยศิลป์ ก่อนก้าวเข้าสู่วงการภาพยนตร์ในฐานะผู้ช่วยตากล้องตั้งแต่ยุคที่ภาพยนตร์ไทยยังถ่ายด้วยฟิล์ม 16 ม.ม. และต้องอาศัยทักษะในการจัดแสงและจัดภาพในสถานที่จริงโดยไม่มี CGI ช่วยเหลือแม้แต่นิดเดียว
ฝีมือตากล้องของเขาดีพอที่จะคว้ารางวัลตุ๊กตาทองสาขาผู้ถ่ายภาพยอดเยี่ยมถึงสองครั้ง จากภาพยนตร์เรื่อง “ผู้พิชิตมัจจุราช” ปี 2507 และ “ละอองดาว” ปี 2510
จากตากล้องสู่เจ้าพ่อหนังแอ็กชั่น
ปี 2511 คือจุดเปลี่ยนที่ ฉลอง ภักดีวิจิตร ก้าวขึ้นมาเป็นผู้กำกับครั้งแรกในภาพยนตร์ 16 ม.ม. และนั่นคือการเปิดบทใหม่ที่ยาวนานกว่า 75 ปี
สไตล์การกำกับของเขาชัดเจนตั้งแต่ต้น นั่นคือแอ็กชั่นที่ดูเรียลและสเกลใหญ่ ฉากระเบิดจริง ฉากไฟไหม้จริง การไล่ล่าด้วยยานพาหนะจริงในสถานที่จริง สิ่งเหล่านี้กลายเป็นเอกลักษณ์ที่คนไทยรู้จักในนาม “ระเบิดภูเขา เผากระท่อม” ซึ่งสะท้อนถึงความกล้าและความทุ่มเทในการทำงานที่ไม่ยอมเอาสำเร็จรูปมาใช้แทนของจริง
ผลงานภาพยนตร์ที่ผ่านมือเขาในฐานะตากล้องและผู้กำกับมีจำนวนมาก ตั้งแต่ สิงห์เดี่ยว (2505), 7 ประจัญบาน (2506), อินทรีมหากาฬ (2508), เสาร์ 5 (2519) และอีกนับไม่ถ้วน ก่อนที่ในช่วงต่อมาจะขยับมาสู่การเป็นผู้กำกับและผู้จัดละครโทรทัศน์ให้กับช่อง 7 HD อย่างต่อเนื่องมากกว่า 25 ปี
ละครที่อยู่ในมือเขาและกลายเป็นตำนานมีทั้ง ระย้า, อังกอร์, ทอง, ล่าสุดขอบฟ้า, เหล็กไหล, ฝันร้ายนายตำรวจ และอีกหลายสิบเรื่องที่ทำให้ชื่อ “อาหลอง” เป็นสัญลักษณ์ของละครบู๊คุณภาพสูงที่ผู้ชมเชื่อใจได้
ศิลปินแห่งชาติ ในวัยที่คนอื่นเกษียณไปแล้ว
ปี 2556 คือปีที่รัฐยอมรับในสิ่งที่วงการรู้มาตลอด เมื่อ ฉลอง ภักดีวิจิตร ได้รับยกย่องเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง ผู้สร้าง-ผู้กำกับภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ ในวัย 82 ปี
แต่สิ่งที่น่าสังเกตมากกว่าคือในวัยนั้น เขาไม่ได้รับรางวัลแล้วพักผ่อน ในทางตรงข้าม เขายังคงทำงานต่อไป ออกกองถ่าย นั่งเก้าอี้ผู้กำกับ ดูแลนักแสดง และตัดสินใจในทุกรายละเอียดของงานเหมือนเดิม
และในปี 2566 ขณะอายุ 90 ปี อาร์ต-ศุภวัฒน์ อ่ำประสิทธิ์ ผู้ร่วมงานที่สนิทกัน ตัดสินใจเสาะหาข้อมูลทั่วโลกว่ามีผู้กำกับอายุ 90 ปีที่ยังคงทำงานอยู่คนไหนบ้าง ผลการค้นหาพบว่าไม่มีใครในโลกที่อายุเท่ากันและยังทำงานอยู่ — Guinness World Records จึงบันทึกชื่อของเขาในฐานะผู้กำกับและผู้สร้างละครที่มีอายุมากที่สุดในโลก ณ วันที่จดสถิติ อายุ 90 ปี 297 วัน
วาระสุดท้ายของชายผู้ไม่รู้จักหยุด
วันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2567 วงการบันเทิงไทยสูญเสียบุคคลสำคัญที่สุดคนหนึ่ง เมื่อ ฉลอง ภักดีวิจิตร ถึงแก่กรรมอย่างสงบ สิริอายุ 93 ปี
ชีวิต 93 ปีของเขาครอบคลุมยุคทองทุกยุคของภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ไทย ตั้งแต่ยุคฟิล์ม 16 ม.ม. ที่ต้องตากแดดถ่ายในสถานที่จริง ผ่านยุค 35 ม.ม. สู่ยุคดิจิทัล และในทุกยุคสมัยเขายังคงเป็นผู้กำกับที่คนในวงการนับถือ
สิ่งที่ ฉลอง ภักดีวิจิตร ทิ้งไว้ไม่ใช่แค่ผลงานหลายร้อยชั่วโมงบนหน้าจอ แต่คือหลักฐานว่าความรักในงานที่ทำสามารถเป็นเชื้อเพลิงที่ไม่มีวันหมดได้จริงๆ และว่าบางครั้งสิ่งที่ทำให้คนอยู่ได้นานและดีที่สุด ไม่ใช่การพักผ่อน แต่คือการได้ทำในสิ่งที่รัก